Wszystkiego Dobrego w Nowym Roku! Oby Nowy lepszym byl. Musze przyznac, ze ostatnio jakas rozmemlana jestem, i jak to ja, skupiam sie glownie na tym co mnie w chwili obecnej najbardziej interesje – moim Ukochanym, troche zaniedbujac reszte. Tlumacze to sobie, ze czasu nie mam, ale moze dlatego ze kazda wolna chwile spedzam najchetniej z Ukochanym, albo szykujac cos, co albo musze zrobic (np. pranie, inne domowe obowiazki, zakupy, wymiana wody rybkom, etc.) albo cos z mysla o Ukochanym (prezenty na rozne okazje, jedzonko, itd.). Za czesto wiec nie docieram na silownie/fitness, nie mam czasu na spotkania z innymi, czy nawet na Facebooka, ktory ostatnio jakos stracil w mych oczetach ten black i element uzaleznienia. Hmmm… Jeszcze sobie wmawiam, ze to tak na poczatku, ze sie ustatkuje, ale zobaczymy. Dlatego tez jednym z postanowien noworocznych jest aby znalezc rownowage w nowej sytuacji zyciowej, o ktorej tyle marzylam, na ktora tyle czekalam, tak aby byc dobra partnerka dla D. jak i dla siebie. Na razie jestem wciaz nienasycona obecnoscia Mezczyzny w moim zyciu, i najchetniej spedzalabym kazdy moment z nim, ale wiem ze to moze byc dla niego za duzo, na razie i tak dzielnie to znosi, ale postanowieniem jest tez umiar z mojej strony, i nie wymyslanie problemow i potworow, smokow, cienii, tam gdzie ich nie ma, bo naprawde, D. jak dotad jest bardzo kochany i dbajacy, i mowi ze czasem pewnych rzeczy
nie lapie, ale jak widzi ze jakis problem sie w mej glowie zaczyna wykluwac to zmusza mnie do tego bym mu go wyartykulowala jasno. Jest jeszcza ta kwestia sekretnosci.
To nie tak, ze bardzo mnie zamiata pod dywan. Ogolnie nie pochodzi z Taichung, nie ma tu znajomych, wiec ciezko jest mu przedstawic mnie znajomym. Jego koledzy z wojska i kilku innych dobrych znajomych wie, ze jestesmy razem, choc ich nie spotkalam. Na razie nie wie rodzina jednak. Nie chce juz o tym myslec, bo sie naczytalam yafudow ostatnio i scenariusze wyobrazni sa okropne, ale tak naprawde nie mam podstaw podejrzewac nic zlego. To chyba normalne, ze faceci potrzebuja wiecej czasu aby przyznac sie rodzinie do zwiazku, bo mamusie maja tendencje bycia az nadto troskliwymi. Nie wiem do konca o co chodzi, ale daje mu do zrozumienia ze oczekuje, ze kiedys odwiedze jego dom, i on na to sie zgadza. Ale dojrzewam do rozmowy na ten temat powoli, bo zaczynam czasami troche skrzeczec na niego przez to, i chyba on nie wie do konca o co chodzi z tymi skrzekami. Jest to widocznie dla mnie wazniejsze niz myslalam, trzeba wiec i to wyartykulowac. Ale nie w tygodniu, bo tak to sie widzimy po 20 min dziennie.

Ale poza tym jak nie swiruje, to ostatnio duzo gotuje! Haha, znany fakt… Ze kobita zaczyna sie interesowac gotowaniem jak ma mezczyzne dla ktorego mozna gotowac. Nie to, ze D. mnie jakos przymusza. Ale raz, ze na wyplacie wojskowej musi oszczednie dysponowac finansami, a dwa ze po prostu fajnie jest tak razem ugotowac, i nakarmic kochana osobe.
Wiec moja kuchnia odzyla, i robilismy juz leczo, paste penne, placki, gofry, jajecznice na winie (czyli co sie pod reke na winie), a w tym tygodniu zrobilam blok, i sie przygotowuje na pierwszy „stinky tofu hot pot”
czyli cos lokalnego. Na razie ukochany nie narzeka i dzielnie zajada. A w poniedzialki, to juz tradycja, robi mi na sniadanie „dan bing”, czyli takie nalesniki z jajkiem i czyms w srodku, ktore sa tu standardem sniadaniowym.

To mnie przywodzi do kolejnego postanowienia, jak co roku – zrzucania wagi! Dzieki tabletkom, ktore nie tylko cere mi popsuly, ale i naglemu spadkowi aktywnosci fizycznej, przytylo mi sie troche w te 3 miesiace. A co gorsza za 2 tygodnie jade do Polski, dobrze to mojej wadze nie wrozy. Tak wiec teraz w tygodniu troche sie dietetyzuje, tylko w weekendy z Ukochanym jem normalnie 3 posilki dziennie. Trzymajcie kciuki! Ogolnie, od dawna P. i W. mi mowili, ze moja milosc do fitnesu tak sie skonczy, bo za bardzo sie organizm przyzywczail ze codziennie 1-2 godziny ruchu. Sugerowali abym ograniczyla do 3-4 razy w tygodniu, no i to wlasnie staram sie robic tez. Ale jednoczesnie mam nadzieje, ze w koncu naucze sie gotowac lokalne potrawy, i to zdrowe! czas najwyzszy!

Ostatnie postanowienie – kariera. Ostatnio mam wrazenie, ze moje niezadowolenie z pracy powoduje lekka depresje. Wieczne zmeczenie, narzekanie. Ostatnio w niedziele, kladac sie do lozka jak pomyslalam, ze za pare godzin trzeba wstac do pracy, i to na 6-dniowy tydzien pracy… To serialnie az sie poplakalam. Rano jak sie budze, to tez czuje sie okropnie, i prawie mi sie plakac chce ze musze jechac do pracy. A w sumie dlaczego? Raz, ze daleko do tej pracy, dojazdy zajmuja duzo czasu, jest zimno, czesto mokro, a do tego potencjalnie niebezpiecznie… Wciaz za kazdym razem wsiadajac na skuter w drodze do/z pracy rozpoczynam od modlitwy o bezpieczna droge. Za czesto tu widuje wypadki, za czesto sama prawie mam stluczki.
Kolejny problem to sama praca… Szef ostatnio marudzi, wspolpracownicy nie sa profesjonalni, zawsze ja musze klientow przepraszac i sluchac ich narzekan, za ktore nie moge ich winic. Czuje, ze szef nie jest zadowolony, wiec zaczynam sie obawiac czy mnie nagle nie zwolnia. Z jednej strony marze o tym, a z drugiej… nie jestem w Polsce, nie mam rodzicow u ktorych moge mieszkac, zadnych oszczednosci
Ale chcialabym zmienic prace, powoli wiec zaczynam szukac nowej, tym razem tylko w Taichung. I to jest moje postanowienie, zmienic prace. Ale bede mogla dopiero po powrocie z Polski, jak sami mnie do tego czasu nie zwolnia. Trzymajcie kciuki, glownie za to!

A jak wasze postanowienia? Plany? Macie jakies?